യൂറോപ്പ് കത്തുന്നത് പട്ടിണി കൊണ്ടല്ല; അതിർത്തികൾ തുറന്നുകൊടുത്തതിന്റെ ദുരന്തഫലം
യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നികുതിദായകരുടെ പണം ഉപയോഗിച്ച് കെട്ടിപ്പടുത്ത സാമൂഹിക സുരക്ഷ, പൊതുജനാരോഗ്യം, പാർപ്പിടം, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയടങ്ങുന്ന ക്ഷേമപദ്ധതികൾ ഇത്തരത്തിലുള്ള അനിയന്ത്രിതമായ ജനപ്രവാഹത്തെ താങ്ങാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതല്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാർ പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങളെയും പൊതുവിഭവങ്ങളെയും കവർന്നെടുക്കുമ്പോൾ, ആ നാടിൻ്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശികളായ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് അർഹമായ സേവനങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിലും ഭയാനകമായ വസ്തുത, ഈ കുടിയേറ്റക്കാരിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം ആ രാജ്യങ്ങളുടെ നിയമങ്ങളും മൂല്യങ്ങളുമായി ഇഴുകിച്ചേരാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും, തനതായ സമാന്തര നിയമവ്യവസ്ഥകൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളെ ഇസ്ലാമികവൽക്കരിക്കാനുള്ള ബോധപൂർവ്വമായ നീക്കങ്ങളെയും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, മതനിരപേക്ഷത തുടങ്ങിയ ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾ തകർക്കപ്പെടുന്നതിനെയും അതീവ ജാഗ്രതയോടെ വീക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സഹിഷ്ണുതയുടെ പേരിൽ സ്വന്തം സാംസ്കാരിക അതിരുകൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ മറക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് കാലക്രമേണ സ്വയംഭരണാധികാരം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടും.
ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ ആരും ചർച്ച ചെയ്യാത്ത മറ്റൊരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യമുണ്ട്: എന്തുകൊണ്ടാണ് അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാർ തങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള സമ്പന്ന അറബ് രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പോകാതെ, മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലും ഇംഗ്ലീഷ് ചാനലും കടന്ന് ജീവൻ പണയം വെച്ച് യൂറോപ്പിലേക്ക് മാത്രം ഒഴുകുന്നത്? സൗദി അറേബ്യ, ഖത്തർ, യു.എ.ഇ തുടങ്ങിയ ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ ഈ അഭയാർത്ഥികളുമായി ഒരേ മതവും ഭാഷയും സംസ്കാരവും പങ്കിടുന്നവരാണ്. എന്നിട്ടും കർശനമായ അതിർത്തി നിയന്ത്രണങ്ങളോടെയും യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ലാത്ത തൊഴിൽ വിസ നിയമങ്ങളോടെയും അവർ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു; അനധികൃതമായി എത്തുന്നവരെ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ തിരിച്ചയക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇസ്ലാമിക ലോകം സ്വന്തം അതിർത്തികളും നിയമങ്ങളും ശക്തമായി സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ, യൂറോപ്പ് തങ്ങളുടെ മാനുഷിക നിയമങ്ങൾ ദുരുപയോഗം ചെയ്യാൻ ഇടനൽകുകയും ഒടുവിൽ സ്വന്തം ജനതയുടെ സുരക്ഷയെത്തന്നെ അപകടത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തു.
പോപ്പ് ഫ്രാൻസിസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള മത-ആഗോള നേതാക്കളുടെ യാഥാർത്ഥ്യബോധമില്ലാത്ത നിലപാടുകൾ ഈ പ്രതിസന്ധിയെ കൂടുതൽ വഷളാക്കി. മാനുഷിക പരിഗണനയോടെ എല്ലാവരെയും സ്വീകരിക്കണം എന്ന ആഹ്വാനം കേൾക്കാൻ നല്ലതാണെങ്കിലും, അതിനെ ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ നയമാക്കി മാറ്റിയത് വലിയൊരു അബദ്ധമായിപ്പോയി. ഇത് മനുഷ്യക്കടത്തുകാരെയും ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങളെയുമാണ് സഹായിച്ചത്. സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുക എന്ന പരമപ്രധാനമായ കടമയിൽ നിന്ന് സർക്കാരുകൾ ഒളിച്ചോടുന്നത് നീതീകരിക്കാനാവില്ല.
യൂറോപ്പ് ഇപ്പോൾ എത്തിനിൽക്കുന്നത് ഇനി ഒത്തുതീർപ്പുകൾക്ക് ഇടമില്ലാത്ത ഒരു നിർണായക ഘട്ടത്തിലാണ്. യൂറോപ്പിൻ്റെ സുരക്ഷയും സംസ്കാരവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ കർശനമായ നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചേ മതിയാകൂ. സമുദ്ര അതിർത്തികൾ പൂർണ്ണമായി അടയ്ക്കുകയും, അനധികൃതമായി എത്തിയ മുഴുവൻ ആളുകളെയും ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ അവരവരുടെ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് നിർബന്ധപൂർവ്വം തിരിച്ചയക്കുകയും (repatriation) ചെയ്യുക മാത്രമാണ് ഏക പോംവഴി. രാജ്യത്തിൻ്റെ നിയമവാഴ്ചയും പരമാധികാരവും വീണ്ടെടുക്കാൻ അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെ തിരിച്ചയക്കുക എന്നത് ഒരു വിവേചനമല്ല, മറിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമായ നടപടിയാണ്.
.png)

